این وبلاگ به علت فیلتر شدن به ملیت منتقل شد.

1. طرح یک سوال : «مرگ بر … » را برای چه دولتی به کار بریم ؟

از 13 آبان 58 تا 13 آبان 88 حوادث فراوانی روی داده است که وضعیت دانشجویان به اصطلاح خط امامی را از تسخیر لانه به تسخیر اوین کشاند.همین حوادث فراوان ست که کار را به جایی رسانده که حکومت بجای خوشحالی از فرارسیدن روزهایی برای تجمع مردم،زانوی غم بغل گرفته که با سیل معترضان با دولت م مخالفانی که شعارهای غیر عرف چنین روزهایی را می دهند چه کند.شعارهایی که از غرب به شرق چرخش داشته و همه شعارها در «مرگ بر » مشترک هستند ولی اینک بجای مرگ بر آمریکا ،مرگ بر روسیه جلب توجه می کند.اما چیزی که مهم است و نباید فراموش شود این ست که نباید اشتباه 3 دهه اخیر را مرتکب شویم و صرفا بر یک کشور متمرکز شویم و گمان کنیم دیگری به نفع ماست.خیر،هر کشوری تنها به فکر منافع خود است،از آمریکا تا روسیه.مهم ما هستیم که در تعامل با آنان روشی را اتخاذ کنیم که به نفع منافع ملی مان باشد امری که اینک در نظر گرفته نمی شود.دولت فعلی از شرق گرفته تا غرب باج می دهد و دریغ از سودی برای ملت،البته شاید سودی برای دولت داشته باشد که دارد و دیدیم در خرداد ماه!ولی آنچه مهم است منفعت ملی ست،ملت و مردم،مردم هستند که ماندگارند و الا دولت هایی که با قهر مردم از آنان رو به زوال می روند در ارجحیت نیستند.پس اگر در 13 آبان تصمیم گرفتید شعار مرگ بر دهید،کمی هم درنگ کنید که آیا این مرگ بر گفتن به سود منافع ملت است؟آیا اصلا نیازی به مرگ بر گفتن هست؟آیا زمان آن نرسیده که بجای مرگ بر کشوری بیگانه شعارهایمان را بر دین فروشان و نامردمان داخلی معطوف کنیم؟

2. عکس نوشت

دیدن تصاویر راهپیمایی ها و تظاهرات  مردم در سال 57 و مقایسه آنها با تظاهرات و راهپیمایی های مردمی در سال 88 نشان می دهد که اولا،تاریخ در حال تکرار شدن است و دوم اینکه واقعا عبرت نگرفتن از تاریخ تا کی ؟

همه چیز از روز چهارشنبه و دیدار نخبگان با آیت الله خامنه ای آغاز شد،پس از اینکه محمود وحیدنیا دانشجوی دانشگاه شریف با شجاعت از میان جمعیت برخاست و در خواست بیان انتقاداتش را به رهبری نمود.مسیح علی نژاد در اقدامی جالب از کسانی که می توانند نامه ای انتقادی به آیت الله خامنه ای بنویسند در خواست کرد این کار را انجام دهند.من هم دست بکار شدم و نوشتم:

1. جناب سیدعلی خامنه ای،رهبری ایران ،پدر پیر،یا هر نام و صفت دیگری که از ما بهتران صدایتان می کنند،این جانب مانند میلیونها جوان دیگر این سرزمین در حیرتم از تناقضات!بله از تناقض در سخنان شما و دیگران. تناقض در اینکه می گویید همه آزادند برای انتقاد ولی می بینم دوستانی چون احمد زیدآبادی را که برای انتقادی کوچک به شما در حبس اند.تناقض در اینکه می گویید مردم ایران دارای آزادی هستند و رفاه ولی آنچه می بینم نه آزادی ست نه رفاه.تناقضی که در وجود آزادی بیان می گویید ولی دریغ از آزادی حین و پس از بیان.تناقضی که در دفاع تان از راستی و صداقت می بینم با دفاع بی چون وچرایتان از مردی که سرتا پا دروغ ست و ریا.تکلیف خودتان و ما را با این تناقضات روشن کنید و بیشتر از این لگد مال نکنید شعور بینوایمان را.
2. نمی دانم آیا شما هنوز مانند روزگار جوانی تان هستید؟آن زمانی که حتی روشنفکران هم شما را قبول داشتند.آیا به این سرزمین کهن،ایران،علاقه ای دارید؟باور ندارم که دوستدار سرزمینی باشید که با وجود دیدن سقوط آن دم نمی زنید و از پیروزی ها و خوشبختی هایی می گویید که در رویاهایمان هم رسیدن به آن را محال می بینیم.هنوز زمان درازی از روزهایی که دیدم و دیدیم که چگونه خواهران وبرادران مان در خون غلطیدن نگذشته است،شما ندیدی،شاید هم دیدید و به رویتان نیاوردید،ولی ما هم دیدیم و هم در ذهنمان نقش بست این صحنه های غمبار.تا روزی که این نقوش را همچون پیاده کردن طرح یک بنا از روی نقشه،به واقعیت تبدیلش کنیم و دیگر دیرست پشیمانی تان.این بود سزا و حق ما پس از 30 سال تحمل سختی های بسیار،گلوله و باتوم خون.اینک ما با بغض و ناله های بسیار و با وجود تیغی در گلو فریاد می زنیم که اگر ندیدید که ندا ها و سهراب ها آزاد بودند و چنین به خون شان افکندید ما بجایشان سبز می مانیم و می گوییم این پاداش صبر 30 ساله مان نبود.حمایت تان را از کسی که ما را خس و خاشاک و ارازل و اوباش می داند چگونه فراموش کنیم ،این زخم وارد بر سینه هامان را چگونه درمانش کنیم؟
3. انتقادات آن جوان نخبه را شما خوب شنیدید،این تکه ایست از تمام حرف این مردم که سخن ها در گلو دارند تا بگویند که دیگر از نگفتن دیگر خسته شده اند،بخاطر دارید که جوانان بودند که 8 سال در برابر دشمن ایستادند واینک نیز جوانان اند که در برابر شما ایستاده اند.دیگر زمان دیده شدن مردمی ست که 30 سال پیش باعث دیده شدن شما شدند،و امروز پس از 30 سال خواستار محو شمایند.

1. سردبیر ما آزاد شد.

سرانجام پس از چند ماه محمد قوچانی سردبیر روزنامه ی اعتماد ملی بامداد امروز جمعه  با قرار وثیقه 200  میلیون تومانی پس از 131 روز از دوستاقخانه ی (زندان) حکومت آزاد شد.

آزادی قوچانی با روزهایی همزمان شده که برای من خاطرات خوشایندی بهمراه نداشته است.سال پیش در چنین روزهایی خبر توقیف هفته نامه ی شهروند امروز به سردبیری قوچانی و با همکاری افرادی چون عطریانفر،زیدآبادی و …. منتشر می شد.

هفته نامه ی شهروند که هر هفته بهترین مقالات و گزارش های حوزه های مختلف را در اختیارمان می گذاشت بی شک پس از شرق یکی از بهترین نشریاتی بود که تا کنون چاپ شده است.مصادف شدن آزادی محمد قوچانی و توقیف شهروند را به امید آزادی دیگر دوستان در خاطرمان ثبت می کنیم.

2. تسخیری در کار نیست…

در باب تسخیر سفارت روسیه از طرف جنبش سبز

13 آبان امسال 30 سالگی تسخیر سفارت آمریکا ست و نا گفته ها همچنان باقی.شاید این رویداد از معدود حوادثی باشد که اعضای حاضر در آن حاضر کمتر به بیان خاطرات خود از آن می پردازند چرا که بسیاری تمایلی به اینکه مردم بدانند در آن نقشی داشته اند ندارند.از امسال اصولگرایان فعلی مانند عزت الله ضرغامی تا اصلاح طلبانی چون عباس عبدی،حبیب الله بیطرف،محسن میردامادی،معصومه ابتکار،محسن امین زاده،ابراهیم اصغرزاده و دیگران از جمله دانشجویان آن دوره بودند که مصرانه تمایل به تسخیر سفارت داشتند که در نهایت با حمایت موسوی خوئینی ها صورت گرفت.ولی افرادی نظیر محمود احمدی نژاد وثمره هاشمی در مقابل آنها تمایلی به تسخیر سفارت آمریکا نداشتند و به جای آن دم از تسخیر سفارت شوروی می زدند.

روزگار گذشت تا الان که آنها که دم از تسخیر سفارت آمریکا می زدند دم از دوستی با آن و آنان که دم از تسخیر سفارت شوروی می زدند اینک نه تنها روس را حامی خود می دانند بلکه به آمریکاییان هم برای برقراری رابطه روی خوش نشان می دهند بگذریم از شعارهای نخ نمای مرگ بر … که تنها برای رام کردن مردم یست که بی خبرند از پشت پرده ها.

از تغییر رویکرد اصلاح طلبان اشغالگر سفارت بگذریم،از محمود احمدی نژاد در آن سالها و سیاستمداریش نمی توان گذشت.او که راه امثال آیت را می پیمود در نهایت بجای اشغال سفارت غیر خودی دانشگاه خودی را اشغال کرد و با یاری دوستانش دست به انقلاب فرهنگی زد.در سی امین سالگرد تسخیر یک سفارت ،سیاستمدارانی تغییر کرده اند ،مردمانی به جای آگاهی بیشتر درگیر اقتصاد و مشکلات شده اند ،شاید فکر تسخیر سفارت روس در ذهن مردمان کم آگاه حالا وجود داشته باشد ولی مطمئنا در فکر سیاستمدارانی که چوب تسخیر کودکانه ی یک سفارت را خوردند، بعید می دانم،تسخیری در کار نیست.

1. فراموشت نمی کنم …

این که نام خانوادگی محمود چه بوده را کاری ندارم،گیریم که واقعا از اقوام یهودی ست ولی تا زمانی که ثابت نشده کاری به این موضوع ندارم ولی آنچه مهم ست وجود شخصی بنام محمود احمدی نژاد است که در ششم آبان ماه سال  1335 بدنیا آمده است آن هم در گرمسار به شماره شناسنامه 1788.

خیلی با خودم کلنجار رفتم تا خودم را راضی کنم که روز تولد محمود را به شما هم یادآوری کنم تا امروز که یک از از روز تولد وی می گذرد تصمیم گرفتم با گذاشتن عکسی و نوشتن چند خطی یادآوری کنیم روزهایی که محمود احمدی نژاد ما را خس و خاشاک و ارازل و اوباش نامید،یادآوری کنیم بر سر خاک نشستن هایمان را ،برای دوستان بر خون غلطیده ی مان را.

فراموشت نمی کنیم محمود تا ابد ، مطمئنم روزگاری نه چندان دور تو هم از عذاب وجدانی که از آه و ناله ی مردم ایران خواهی داشت روزگاری سر خوش نخواهی داشت چرا که تقدیر امثال تو چنین ست.

2. اندر شباهت ها و تفاوت های  سفرهای محمود و گالیور.

سفرهای استانی در دور سوم با استان خراسان رضوی و شهر مشهد آغاز شد.دلیل اینکه چرا مشهد ،روشن است.با نزدیکی به زادروز امام رضا و اوج مسافرت های مردم به حرم ایشان در مشهد محمود احمدی نژاد با سوء استفاده از این روزها به این شهد سفر نمود تا به عوام فریبی های خود ادامه دهد.هر چند که استقبال چشمگیری از وی نشد و در تصاویری هم که صدا و سیما نشان داد حضور سبزپوشان و مردمی که پارچه سبز داشتند چشمگیر بود. امشب شبکه بی بی سی فارسی در ساعت 21 در برنامه آپارات مستندی پخش می کند در رابطه با سفر های استانی احمدی نژاد که توصیه می کنم حتما آن را مشاهده کنید و علاوه بر دیدن صحنه های تاسف آور ،با راههای مختلف عوام فریبی هم آشنا شوید.راستی تا کنون به شباهت ها و تفاوت های سفرهای گالیور و محمود اندیشیده اید؟به نظر من از شباهت ها اتفاقات جالبی ست که در این سفرها می افتد و از تفاوت ها هم اینکه در داستان گالیور ،گالیور با قدی رعنا و بلند به سرزمین کوتوله ها می رفت ولی در داستان سفرهای محمود بر عکس.

3. یک سوال …. غنی سازی اتم یا غنی سازی نظام ؟

غنی سازی نظام یا اتم ؟این سوالی ست که مقاله نویس شرق الاوسط چند روز پیش در یادداشتی مطرح کرد.از طرفی یران امروز سرانجام به پیش نویس مذاکرات وین پاسخ داد.میرحسین موسوی نیز در جدیدترین انتقاداتش از کرنش دولت در برابر غرب انتقاد نموده است.واقعا حقیقت وقت کشی های نظام چه بود در حالیکه این کرنش می توانست 4 سال پیش بدونه دادن هزینه های هنگفت صورت بگیرد؟آیا ما در این وقت کشی ها بدنبال غنی سازی اتمی بودیم یا نظامی؟آیا واقعا منافع ملی در این 4 سال در نظر گرفته شد یا فقط سخن اش  مطرح بود؟

مردان پر حاشیه در اطراف مرد حاشیه ساز این سالها کم نیستند.دکتر قلابی عوضعلی کردان و محمدعلی رامین دو تن از این مردان اند.اخیرا عوضعلی کردان در اظهاراتی بیان داشتند که خداوند دو امتیاز الهی، توانایی در مدیریت و سپس تحلیل واقعی از وقایع آینده را به من عطا كرده است،سال گذشته در مورخ 27 مهر در همایش ائمه جمعه سخنرانی و تمام وقایع یكسال اخیر تا یكسال و نیم آینده را پیش بینی كردم.با شنیدن این سخنان تصمیم گرفتم غیر از لفب قلابی دکتر یک لقب هم من به ایشان اعطا کنم(مگر وبلاگ جمهوریت چیش از آکسفورد کمتره؟)از این پس به ایشان لقب کرداناداموس با الهام از نوستراداموس می دهم.به امید اعطای القاب بیشتر به دوستان و یاران محمود.

و اما محمدعلی رامین دوست فرنگ رفته ی احمدی نژاد و از طراحان نفی هولوکاست.ایشان در نمایشگاه مطبوعات فرمودند که دسته بندی اصلاح طلب و اصولگرایی را قبول ندارند و باید احزاب را به دو دسته ی زیر تقسیم نمود:دسته ی پیروان ولایت و دسته ی تقابل به ولایت که با امامت امام خامنه ای مخالف اند.بد ندیدم در این لقب دادن ها لقبی نثار ایشان کنم رامیناقا بابت اعتقادات رسای ایشان به آقا.

2. عکس نوشت.

تصمیم داشتم که در عکس نوشت امروز از مراسم مانور نیروی انتظامی در اصفهان که برای مقابله با تظاهرات مردمی اجرا شده عکسی بگذارم ولی دیدم دو عکس دیگر هم مناسب این روزهاست.یکی عکسی در رابطه با فشارهای اقتصادی که بر مردم وارد می شود و دیگری قیصر و دومین سالمرگ ایشان.

1. کاریکاتوریستی در بند.

هادی حیدری،کاریکاتوریستی که با روزنامه ی اعتماد ملی و سایت معروفش،هادی تونز،برای همه آشناست.اما شاید حیدری را کمتر با فعالیت های سیاسی اش بشناسند.وی  مدت ها دبیر مشارکت بوده است.حیدری به همراه تنی چند از اصلاح طلبان چند شب پیش در منزل شهاب طباطبایی جمع بودند تا دعای کمیل بخوانند ولی با یورش ماموران امنیتی همه آنها دستگیر شدند. هرچند برخی خانم ها آزاد شده اند اما هنوز عده ای و از جمله هادی حیدری بازداشتند.

مرور

هادی حیدری متولد 1356 – تهران
فارغ التحصیل کارشناسی نقاشی از دانشکده هنر و معماری
آغاز فعالیت مطبوعاتی از 1373 با موسسه “گل آقا”
موسس سایت کاریکاتوری “هادی تونز”(پرشین کارتون)
تالیف کتاب :” ادبیات کاریکاتور ایران در عصر اصلاحات” – انتشارات روزنه
دبیر سرویس طرح و کاریکاتور روزنامه های : مشارکت – نوروز و اقبال
همکاری به عنوان کاریکاتوریست با روزنامه های: جامعه – نشاط – عصر آزادگان – آفتاب امروز- هفته نامه عصرما
مدیر هنری روزنامه های “وقایع اتفاقیه ” و” اقبال”
مدیر هنری و دبیر سرویس طرح و کاریکاتور روزنامه “اعتماد ملی”
داور بخش کاریکاتور یازدهمین جشنواره مطبوعات ایران
داور بخش کاریکاتور دوازدهمین جشنواره مطبوعات ایران
داور بخش کاریکاتور سومین جشنواره مطبوعات شهری1384
داور بخش کاریکاتور ششمین جشن تصویر سال-1387
کسب رتبه دوم از دومین جشنواره نشریات دانشجوئی/1377
داور بخش کاریکاتور سومین جشنواره نشریات دانشجوئی
عضو فدراسيون بين المللي روزنامه نگاران (آی – اف – جی)

2. تکذیب لنگه کفش.

این نمایشگاه مطبوعات هم  برای مجریانش به دردسری تبدیل شد.پس از روز جمعه و حضور کروبی که باعث شد به صحنه ی نبرد حامیان جنبش سبز و حامیان احمدی نژاد مبدل شود و حتی کروبی جراحتی در پیشانی برداشت روز شنبه از ورود ماشین مهندس موسوی به نمایشگاه جلوگیری شد و یک شنبه نیز حضور علیرضا بهشتی با حوادثی همراه بود.مهدی کروبی با انتشار ویدئویی در رابطه با حادثه ی روز جمعه در سایت تغییرتوضیحاتی داد.در این ویدئو  به شرح ما وقع حوادث نمایشگاه پرداخته شده و همچنین مهدی کروبی در این پیام ، به تشریح چگونگی انحراف جمهوری اسلامی از سال ۶۸ به بعد از اهداف اصلی خود پرداخته و همچنین بر حضور خود در تمامی راهپیمایی ها و مراسم ملی و مذهبی با دعوت از مردم تاکید کرده و  گوشه ای از برنامه های آینده خود را نیز اعلام کرد.در ضمن فرزند کروبی نیز پرتاب کفش به سوی شیخ را تکذیب و عنوان نموده است:البته اقدامات آنان که همچون رفتار اراذل واوباش بود، کمتر از پرتاب کفش نبود. اما آنان با مونتاژ سعی کردن به جای فحش های شنیع این اقدام را بنشانند تا لنگه کفش را همچون اقدام آن خبرنگار عراقی به سمبل تبدیل کنند و از سوی دیگر دل یکی از مسولین سابق که در دانشگاه تهران از او اینچنین استقبال شده بود را خوش کنند که التیامی بر عصابانیت او شود.از طرفی دیگر سایت کلمه در مطلبی به ماجرای حضور مشاور ارشد مهندس موسوی ،علیرضا بهشتی در نمایشگاه مطبوعات پرداخته است: در حالی دکتر علیرضا حسینی بهشتی مشاور ارشد میرحسین موسوی به رسم هر سال و به همراه همسر و دختر خردسالش در نمایشگاه مطبوعات حضور پیدا کرد که حرکت خودجوش مردمی در حمایت از فرزند شهید بهشتی در مقابل حرکت سازماندهی شده عده ای فضای نمایشگاه را از حالت عادی خارج نمود.حلقه ای وسیع از مردم دور بهشتی شکل گرفته بود که او را با دادن شعارهایی مانند «صلی علی محمد بوی بهشتی آمد»، «یاحسین، میرحسین»همراهی می کردند اما در همین حین گروهی حدود ۵۰ تا ۶۰ نفره به طور سازماندهی شده و در حالیکه پوسترهایی با شعارهای مذهبی در دست داشتند با صدای بلند اقدام به دادن شعار هایی علیه بهشتی کردند.خبرگزاری های حامی احمدی نژاد نیز در حالی که این روزها مصادف زادروز شهید بهشتی ست ششروع به فحاشی و بی حرمتی به خاندان ایشان نمودند و از جمله نوشتند:مرگ بر سید آمریکایی،بهشتی ننگ بهشتی شده.این حرکات همگان را به یاد منافقین سالهای ابتدای انقلاب و توهین های آنان به شهید بهشتی میاندازد.شهید بهشتی که زمانی ریاست قوه قضائیه را بر عهده داشت از یاران  آیت الله خمینی بوده است ،فرزندان ایشان بویژه دکتر علیرضا بهشتی در زمان انتخابات بارها در میان حامیان مهندس موسوی به بسیج و بسیجیان هشدار داده بود که کاری نکنند که زمانی برسد که مردم با آنان همراه نباشند و اینک همان زمان است.

باز هم عمامه مهدی کروبی  را انداختند و این بار نه در یک مسجد یا در میان راهپیمایان بلکه در نمایشگاه مطبوعات.شیخ مهدی که برای بازدید از نمایشگاه مطبوعات به آنجا رفته بود با استقبال حامیان جنبش سبز روبرو شد ولی حضور تعدادی از حامیان محمود احمدی نژاد و یورش وحشیانه ی آنها باعث شد عمامه وی از سرش بر زمین بیافتد.همیشه گفتم این بار هم می گویم این قبیل اعمال ، انداختن عمامه از سر روحانیون اصلاح طلب و خلع لباس روحانیونی چون اشکوری و قابل یک پیروزی برا ماست،به 2 دلیل:

1.این حرکات وحشیانه تنها خوی حیوانی حامیان فرد خاصی را نشان می دهد .

2.اصلا من نمی دانم روحانیت به جز استثنائاتی در این سالها چه گلی بر سر ما زدن که حفظ عمامه بر سر اهمخیت داشته باشد.اتفاقا افتادن عمامع از سر و خلع لباس نشان دهنده ی دوری روحانیون اصلاح طلب از روحانی نماهایی ست که در این سالها بر قامت روحانیت جز لعن و نفرین چیزی ندوختند.

پس ای شیخ ،شاد باش و می دانم که هستی چرا که با سقوط عمامه ات  محبوبیت  تو در بین اکثریت مردم صعود می کند.

ماجرای روز حادثه:

مهدی کروبی و همراهانش در حالی که برای بازدید از نمایشگاه مطبوعات امسال وارد نمایشگاه شده بودند با شعارهای سیاسی یک عده در نمایشگاه مطبوعات مواجه شدند و این امر موجب تشدید شعارها میان دو گروه شد. جمعیت به پشت غرفه روزنامه های اعتماد، سرمایه و وطن امروز و همچنین طبقه فوقانی نمایشگاه کشیده شد که منجر به تخریب غرفه های پشت این روزنامه ها شد.در این بین برخی غرفه ها مانند “برنا” که برای جلب مخاطب از وسایل صوتی و تصویری استفاده می کنند اقدام به پخش آهنگ تکنو با صدای بسیار بلند نمودند تا صدای حامیان کروبی در این میان محو شود.
در این حمله فیزیکی به کروبی، عمامه کروبی به زمین افتاد و پرتاب اشیا به کروبی منجر به مصدوم شدن وی شد و فردی نیز در اقدامی عجیب لنگه کفشی را به سمت کروبی پرتاب کرد.در این میان محافظان کروبی که از سوی نهادهای امنیتی تعیین و انتخابت شده و وظیفه حفاظت از کروبی را برعهده دارند، تلاش های فروانی را برای حفظ جان و جلوگیری از هتک حرمت کروبی انجام دادند.سپس در ادامه این حاشیه ها، کروبی به طبقه فوقانی نمایشگاه رفت و نمایشگاه را ترک نمود با این حال حامیان وی با ادامه حرکت خود به طبقه همکف آمده و پس از دادن شعارهایی پراکنده شدند.